Prastare techniki hipnotyczne
Sumerowie, lud zamieszkujący tereny między Eufratem i Tygrysem już w czwartym wieku przed Chrystusem znali hipnozę i potrafili z niej korzystać w taki sposób, w jaki to dzisiaj ma miejsce.
W sławnej szkole kapłańskiej w Erech / miasto w Babilonii / od niepamiętnych czasów przechowywano księgę, w której zawarte były niezbite dowody, że już w tamtych czasach wykształceni lekarze- kapłani leczyli chorych podczas snu za pomocą hipnotycznych sugestii. Znane już były wtedy trzy poziomy stanu hipnotycznego - lekki, średni i głęboki.
Indie - w najstarszych pismach sanskryckich opisano podobny podział stanów hipnotycznych - zwany, sen-czuwanie, sen-marzenia, sen- rozkoszy. Autohipnoza gra współcześnie dużą rolę w zaawansowanych technikach jogi.
Egipt - na liczącym trzy tysiące lat papirusie Ebersa / niemiecki egiptolog / zostały opisane metody za pomocą których, ówcześni uzdrowiciele stosowali hipnozę, są one bardzo podobne do dzisiejszych.
Egipscy kapłani wprowadzali w hipnozę trzymając przed oczami chorych błyszczącą metalową tarczę, aby wywołać zmęczenie oczu. Był to początek dziś stosowanych metod fiksacji - natężone wpatrywanie się w jeden punkt. Również przykładanie rąk, powiązane z odpowiednimi sugestiami było wówczas znane. Stosowano uzdrawianie w świątyniach - najbardziej znane Serapisa w Konope i świątynia Izydy.
Grecja - grecy praktykowali hipnozę także w świątyniach. Podczas snu kapłani szeptali choremu do ucha określone sugestie, aby ci pod wpływem atmosfery świątyni uaktywnili własne siły samouzdrawiania. W tamtych czasach trans był osiągalny również podczas palenia wonnych ziół. Znane również były osoby media, które popadając w trans, pomagali chorym, których nie można było zahipnotyzować. W słynnej świątyni w Delfach siedziała kapłanka, która popadała w trans i przekazywała pytającym rady bogów.
Rzym- Rzymianie uznawali osoby media, które umożliwiały kontakt chorym i szukającym rady. Sugestywną siłę hipnozy wykorzystywali nawet filozofowie. Dwóch nich - Plotyn i Olimpiusz stoczyli pojedynek, w obecności uczniów, który miał udowodnić, który posiada większą magiczną wiedzę. Plotyn podszedł blisko do Olimpiusza, przez kilka minut spoglądał mu przenikliwie w oczy i krzyknął głośno: " Spójrzcie tylko, ciało Olimpiusza skręca się z bólu". Olimpiusz natychmiast poczuł ból i zrozumiał, ża Plotyn posiada mocniejsze siły duchowe niż on sam.
Chrześcijaństwo - Stosowanie hipnozy w trakcie snu stosowano w świątyniach od pierwszej połowy szóstego wieku. Chrześcijańscy mnisi dokonywali cudownych uzdrowień za pomocą modlitw, wody święconej i relikwii męczenników, jak również przez przykładanie rąk.
Z jedenastego wieku pochodzą pierwsze przekazy o autohipnozie autohipnozie członków zakonu Hesychasten, z góry Athos. Wywoływali oni autohipnozę prze kierowanie wzroku na pępek.
Paracelsus nauczał, że czynnikiem wszystkich uzdrowień jest "wewnętrzny lekarz". Donosił on, że mnisi w karoten, nakazywali patrzeć chorym w błyszczące szklane kule, co powodowało opadanie w sen. Dawali wtedy chorym uleczające sugestie, które najczęściej skutkowały.
Dopiero inkwizycja zakazała tej formy leczenia.
Od magnetyzmu do hipnozy naukowej
Pierwsze naukowo potraktowane zjawisko tzw. hipnozy zwierzęcej ukazało się w dziele niemieckiego jezuity A.Kirchera w 1646r,który zahipnotyzował koguta. Był to pierwszy przejaw magnetyzmu zwierzęcego, zwierzęcego Kircher za prekursora mesmerystów.
Pewien znany astronom i jezuita Maximilian Hell /1720-1792/ przygotowywał magnesy w kształcie ludzkich organów i przymocowywał je na bolących częściach ciała - uleczył 60-70% chorych.
Franz Anton Mesmer /1734-1815/ zainspirowany przez swoich poprzedników uznał, że do wywołania powyższych zjawisk nie jest potrzebny żaden magnetyzm: ani nieba, ani minerałów, ani żelaza. Do magnetyzowania wystarczy jedynie działanie wychodzącego z ciała magnetyzera "fluidu". Mesmer nazywał to zjawiskiem " magnetyzmu zwierzęcego". roku 1784 Francuska Akademia Nauk odrzuciła teorię Mesmera. Efekty jego leczenia przypisano sile wyobraźni chorych.
Podwaliny pod dzisiejszą naukę o sugestii stworzył Portugalczyk Abbe Feria, który w 1813 roku przybył do Paryża. Po studiach hipnotycznych zjawisk w Indiach doszedł do przekonania, że do wywołania hipnozy nie jest potrzebny fluid hipnotyzera, ale decydujące znaczenie ma sugestia. W swoim dziele określił hipnotyzera ja " koncentratora", hipnotyzowanego jako " koncentrującego się", a hipnozę jako " koncentrację". Jego metoda hipnozy polegała na tym, że podchodził do chorego patrzył mu przenikliwie w oczy i nagle wołał "zaśnij". Faria był pionierem hipnozy poprzez strach.
Jednak dopiero po wielu latach profesor Hypolyte Bernheim /1843-1919/ z uniwersytetu w Lancy napisał książkę poświęconą sugestii zaczął ją sosować w klince medyczej w Lancy. Wraz z Liebeaultem -paryskim lekarzem stworzył szkołę w Lancy, a wraz z nią zapoczątkował naukowe stosowanie hipnozy. Jednym z pierwszych uczniów tej szkoły był Zygmunt Freud - twórca psychoanalizy, a także Emile Coue.
Emile Coue /1857-1926/ rozwinął naukę o autosugestii. Wywnioskował on, że każdy człowiek może się zahipnotyzować i wyjaśnił swoim pacjentom, że wyleczenie ich chorób jest osiągalne dzięki autosugestii. Polecał on swoim pacjentom, by rano i wieczorem powtarzali 20 razy następujące zdanie:" Każdego dnia, w każdej sprawie idzie mi coraz lepiej i lepiej".
J.M.Charcot ordynator kliniki psychiatrycznej w Paryżu. Zajmował się on różnymi technikami hipnotycznymi, ale przede wszystkim stosował strach, jako sposób w wprowadzenie w stan hipnozy.
.P.Pawłow /1849-1936/ eksperymentował ze zwierzętami dowiódł, że hipnoza i sugestia są normalnymi procesami życiowymi. Po dalszych próbach stwierdził, że: Każdy trwający lub systematycznie powtarzający się bodziec, który przez odpowiednie drogi nerwowe osiągnie odpowiedni punkt w korze mózgowej, prowadzi wcześniej lub później do wymuszonej senności, a następnie do snu lub hipnozy". Pawłow przywiązywał dużą wagę do odróżniania odziedziczonych odruchów warunkowych on nabytych w trakcie życia odruchów warunkowych. Za pomocą jego teorii udało się przebadać obszar ludzkiej nieświadomości, przede wszystkim zaś zautomatyzowanych mechanizmów wyższych i najwyższych czynności nerwowych.
I.H.Schulz, współczesny badacz rozwinął szczególną metodę autohipnozy tzw.trening autogenny./ autogen oznacza samowyzwalający - greka /
Celem tego treningu jest odprężenie przez koncentrację i wpływ na samego siebie. Główne działanie polega na podwyższonej koncentracji, opanowaniu, samowychowaniu i znaczącym spotęgowaniu własnej sprawności. Wraz z postępami treningu udaje się wywierać duchowy wpływ na funkcjonalne i organiczne dolegliwości, gdyż wiele z nich jest spowodowanych wewnętrznym zesztywnieniem i niepokojem.
Profesor Schulz opisał 6 podstawowych ćwiczeń
1. Ociężałość / odprężenie mięśni /
2. Ciepło / odprężenie układu naczyniowego /
3. Serce / uspokojenie serca /
4. Oddychanie / uspokojenie oddechu /
5. Splot słoneczny / regulacja organów brzucha /
6. Głowa / ochłodzenie czoła /
Dokładnie zostały określone pozycje treningu autogennego
1.Leżenie
2. Siedzenie w fotelu
3.Pozycja woźnicy dorożki
W zaawansowanej formie treningu dochodzi do przeżywania wewnętrznego, symbolicznego obrazu, w który nasza nieświadomość przekształca odczuwaną sytuację.
Leslie M.LeCoron, współczesny amerykański specjalista nauczył technik hipnozy tysiące lekarzy i psychologów. Także on przyczynił się do tego, że uprzedzenia wobec hipnozy stały się mniej powszechne.
Grzegorz Halkiew, polski specjalista w dziedzinie hipnozy magnetycznej. Hipnoza magnetyczna choć stosowana przez sprawniejszych hipnotyzerów dopiero dzięki niemu stała się dostępna dla wszystkich. Szereg autorskich technik pozwala temu uzdolnionemu hipnotyzerowi przekazywać swoje umiejętności innym.
Wpływ hipnozy
Ma ona głęboki wpływ na cały organizm. Można spowolnić lub przyśpieszyć oddech i puls, wywierać wpływ na wydzielanie soków żołądkowych, potu, kaszlu, torsji, przemiany materii, szerokości źrenic, wydalania. Prócz tego w stanie hipnozy mogą być wywoływane pozytywne lub negatywne złudzenia zmysłowe.
Np. w złudzeniach negatywnych będące w pomieszczeniu przedmioty mogą być niedostrzegane przez zahipnotyzowanego, jeśli poda mu się odpowiednią sugestię. Z takim samy powodzeniem można wywołać pozytywne sugestie.
Hipnoza magnetyczna
Magnetyzm jest siłą skoncentrowanej energii materii. Chodzi tu o oddziaływanie na przemian pozytywnych i negatywnych sił, które są uwarunkowane procesami naładowań i wyładowań przebiegających w każdej komórce organizmu. Ten rodzaj magnetyzmu posiada w sobie każdy człowiek - w mniejszym lub większym stopniu.
Każde ciało jest zbiorem atomów i molekuł, które są ukierunkowane na ten sam cel. Magnetyzm jest siłą, która z tego zbioru tworzy ciało. Magnetyczne oddziaływanie jest szczególnie silne podczas naturalnego ruchu. Oddziaływanie to polega na tym, że osoby ze słabszym promieniowaniem ulegają urokowi osób z silniejszym. Magnetyczny wpływ ludzi na innych może być tak silny i wyrazisty, że inni czują się skrępowani i przestają być panami własnej woli, chodź mogą o tym nie wiedzieć.
Przy leczeniu magnetyzer kładzie swoją prawą rękę na splocie słonecznym, a lewą na plecach lub potylicy. Ze splotu słonecznego magnetyczna siła rozchodzi się po całym ciele. W każdym wypadku takie postępowanie powoduje wzrost wrażliwości, co znacznie ułatwia wprowadzenie w hipnozę po raz pierwszy.
